C’mon C’mon (2021) – Dorośli, którzy muszą nauczyć się słuchać

Johnny podróżuje po Stanach Zjednoczonych z mikrofonem i rejestratorem. Pyta dzieci, jak wyobrażają sobie przyszłość, czego się boją i co chciałyby powiedzieć dorosłym. Ich odpowiedzi są nieprzewidywalne: obok dziecięcych marzeń pojawiają się obawy, których starsi rozmówcy nie zawsze potrafią przyjąć bez natychmiastowego komentowania.

Mike Mills w „C’mon C’mon” wykorzystuje te nagrania jak cichy refren. Główną opowieść buduje bowiem wokół człowieka, który zawodowo potrafi zadawać pytania, lecz prywatnie dopiero uczy się cierpliwie słuchać.

Johnny zostaje na pewien czas opiekunem siostrzeńca Jessego. Jego siostra Viv musi zająć się trudną sytuacją rodzinną, a chłopiec nie może na ten okres po prostu zatrzymać własnego dzieciństwa.

Johnny jest życzliwy, ale nie ma doświadczenia potrzebnego do codziennej opieki. Nie zna wszystkich rytuałów Jessego, jego sposobu reagowania na zmiany ani pytań, które dziecko zadaje wtedy, gdy nie wie, czy powinno się martwić o rodziców.

W pracy Johnny może zakończyć rozmowę, kiedy nagranie jest gotowe. Z Jessem musi pozostać również po tym, gdy przestają padać interesujące zdania.

Troska nie polega na udzieleniu idealnej odpowiedzi. Polega często na wytrzymaniu obecności pytania, na które nie umiemy jeszcze odpowiedzieć.

Jesse bywa zabawny, czuły, męczący i zamknięty w sobie. Film nie zamienia go w cudownie dojrzałe dziecko służące dorosłemu jako nauczyciel życia. Jest chłopcem, który potrzebuje jednocześnie swobody i przewidywalności.

Johnny uczy się zauważać, kiedy jego własne zmęczenie zaczyna wpływać na ton rozmowy. To ważne doświadczenie dla człowieka przyzwyczajonego do samodzielnego planowania pracy i czasu.

Opieka nad dzieckiem ma inny rytm. Można zaplanować spacer, lecz nie można z góry ustalić, kiedy pojawi się lęk, tęsknota albo potrzeba opowiedzenia czegoś pozornie nieważnego.

Viv pozostaje pełnoprawną postacią, choć część jej doświadczeń oglądamy z oddali. Próbuje zadbać o rodzinę w trudnym okresie, a równocześnie mierzy się z wymaganiami, których inni nie zawsze dostrzegają. Jej zmęczenie nie oznacza braku miłości do syna. Przypomina, że rodzicielstwo jest także pracą emocjonalną i organizacyjną, którą trudno wykonywać bez wsparcia.

Czarno-biały obraz nadaje filmowi spokojny charakter. Miasta zmieniają się, mikrofon zapisuje głosy, a zwykłe czynności — przygotowanie posiłku, wspólne zasypianie, poszukiwanie dziecka w obcym miejscu — nabierają wielkiej wagi.

Johnny nie zostaje nagle doskonałym opiekunem. Popełnia błędy i musi uczyć się zaufania. Jesse też nie przechodzi magicznej przemiany w dziecko, które już nigdy się nie boi.

Zamiast wielkiego rozwiązania filmu dostajemy możliwość dalszej relacji: wspólne doświadczenie można zapamiętać i kiedyś do niego wrócić.

Nagrania Johnny’ego nie gwarantują, że dzieci otrzymają lepszą przyszłość. Mogą jednak sprawić, że ktoś dorosły przez chwilę nie będzie traktował ich obaw jak ćwiczenia z uroczego dziecięcego języka.

Czasem najważniejszą rzeczą, jaką człowiek może usłyszeć, jest głos osoby siedzącej tuż obok.