Kubo i dwie struny (2016) – Opowieść, której nie może odebrać śmierć

Kubo opowiada historie. Za pomocą instrumentu i składanych papierowych postaci potrafi sprawić, że zwyczajna opowieść zamienia się w widowisko pełne bohaterów i niezwykłych stworzeń. Jego słuchacze znają reguły baśni: każda przygoda powinna mieć początek, trudną próbę i rozwiązanie.

Ale Kubo sam nie zna zakończenia własnej historii.

Travis Knight w filmie „Kubo i dwie struny” pokazuje chłopca żyjącego z matką, która nie zawsze może zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa. Kubo nosi w sobie pamięć o nieobecnym ojcu i zagrożeniu ze strony własnego dziadka. Nie potrafi odtworzyć wszystkiego, co wydarzyło się wcześniej.

Czasem opowiadamy historie właśnie dlatego, że życie nie daje nam możliwości usłyszenia wszystkich odpowiedzi od ludzi, których kochaliśmy.

Kiedy Kubo wyrusza w podróż, towarzyszą mu Małpa i Żuk. Każde zachowuje się inaczej. Małpa jest opiekuńcza i surowa, Żuk nieporadny, dowcipny i pełen wojowniczej energii. Ich wspólna droga przypomina rodzinne życie, w którym troska nie zawsze przyjmuje postać łagodnych słów.

Stopniowo odkrywamy, że towarzysze chłopca są związani z jego rodzicami znacznie głębiej, niż sądził.

Film pozwala jednak odczuwać tę więź jeszcze zanim pojawi się wyjaśnienie. Kubo poznaje ich poprzez codzienne działania: wspólną podróż, ochronę przed zagrożeniem i chwile odpoczynku.

To ważna myśl o rodzinie. Nie istnieje ona wyłącznie w dokumentach potwierdzających pokrewieństwo. Tworzą ją również decyzje o trosce, obecności i pomocy.

W świecie „Kubo” pamięć jest zarówno darem, jak i źródłem cierpienia. Chłopiec nosi obrazy, których nie potrafi w pełni zrozumieć, ale boi się też utracić to, co pozostało mu po rodzicach.

Jego dziadek, Księżycowy Król, proponuje własny rodzaj nieśmiertelności — życie pozbawione części ludzkich słabości, w tym związanych z emocjami i przemijaniem. Taka wizja może wyglądać na obietnicę uwolnienia od bólu.

Kubo odkrywa jednak, że bez zdolności przeżywania straty trudno mówić również o pełnej miłości.

To wcale nie oznacza, że cierpienie samo w sobie jest piękne albo niezbędne do wartościowego życia. Film pokazuje raczej, że ludzka bliskość wiąże się z kruchością, której nie da się całkowicie usunąć bez zmiany sensu relacji.

Najbardziej wzruszająca pozostaje finałowa konfrontacja. Kubo nie pokonuje przeciwnika wyłącznie większą siłą. Wykorzystuje pamięć, muzykę i związki z ludźmi, których utracił. Przypomina, że jego historia nie należy jedynie do osoby posiadającej największą władzę.

W zakończeniu dziadek traci pamięć, a mieszkańcy opowiadają mu nową wersję jego przeszłości. To scena pełna nadziei, lecz także moralnej niejednoznaczności. Możliwość rozpoczęcia życia inaczej nie powinna wymazywać odpowiedzialności za wcześniej wyrządzone krzywdy.

Knight pozostawia widza z pytaniem, czy nowa opowieść może stać się początkiem przemiany, a nie wygodnym usprawiedliwieniem wszystkiego, co wydarzyło się wcześniej.

„Kubo i dwie struny” pokazuje, że pamięć nie pozwala nam zatrzymać ukochanych ludzi na zawsze, ale może zachować ich obecność w sposobie, w jaki opowiadamy i przeżywamy własne życie.

Kubo nadal będzie tworzył historie. Najważniejsza z nich nie musi mieć doskonałego finału, żeby zasługiwać na dalsze opowiadanie.