SPOJRZENIE NA FILM
Najgorszy człowiek na świecie (2021) – Prawo do zmiany zdania
Film: Najgorszy człowiek na świecie (2021)
Julie próbuje odnaleźć siebie poza kolejnymi studiami i związkami. Joachim Trier rozpoznaje w jej niepewności nie wadę charakteru, lecz trudność wyboru jednego z możliwych żyć.
Tekst wygenerowany przez AI (GPT-6), skorygowany przez Gemini i zatwierdzony do publikacji przez redakcję.
Julie zaczyna studiować medycynę. Potem zmienia kierunek, odkrywa fotografię, szuka pracy i próbuje rozpoznać, w czym właściwie jest dobra. Na ekranie jej decyzje mijają szybko, niemal lekko, jakby dorosłe życie polegało na wybieraniu kolejnych możliwości z katalogu.
Ale za każdym wyborem znajduje się coś, czego Julie nie zrobi. Zawód, którego nie nauczy się wykonywać. Miasto, do którego nie pojedzie. Człowiek, którego nie pozna bliżej.
Joachim Trier w „Najgorszym człowieku na świecie” pokazuje osobę, której możliwości nie dają upragnionej wolności od żalu. Wybór nie kończy niepewności; zamienia tylko jej temat.
Julie wiąże się z Akselem, starszym od niej twórcą komiksów. Aksel ma bardziej ugruntowaną karierę, potrafi opowiadać o przyszłości z przekonaniem i myśli o założeniu rodziny. Julie kocha go, lecz stopniowo odkrywa, że jego gotowa wizja wspólnego życia niekoniecznie odpowiada jej własnym pragnieniom.
To nie znaczy, że Aksel jest po prostu opresyjnym partnerem. On również ma prawo pragnąć stabilności i rodzicielstwa. Trudność tej relacji polega na tym, że dwie ważne, zrozumiałe potrzeby nie dają się łatwo pogodzić.
Później Julie spotyka Eivinda. Ich porozumienie zaczyna się od gry z granicami flirtu. Rozmowa ma w sobie radość przypadkowego odkrycia, że jeszcze można zostać kimś nowym w oczach drugiej osoby.
W jednej z najbardziej pamiętnych sekwencji miasto zamiera, a Julie biegnie do nowego uczucia pośród ludzi zatrzymanych w czasie. Obraz jest zachwycający, ale skrywa pokusę, której rzeczywiste życie nie spełni: możliwość rozpoczęcia kolejnej historii tak, aby nic i nikt nie odczuł skutków naszego odejścia.
Czas jednak nie zatrzymuje się dla ludzi pozostających po drugiej stronie wyboru.
Film pozwala Julie popełniać błędy bez sprowadzania jej do moralnej etykiety z tytułu. Nie wszystkie jej decyzje są dojrzałe; niektóre ranią innych. Zarazem wymaganie, by dwudziesto- lub trzydziestoletni człowiek miał kompletną wiedzę o tym, czego będzie chciał przez następne czterdzieści lat, jest samo w sobie absurdalne.
Julie nie musi wybierać pomiędzy idealną samorealizacją a całkowitym poświęceniem się cudzym planom. Musi nauczyć się uczciwiej mówić, czego jeszcze nie wie.
Znaczenie filmu zmienia się, gdy Aksel ciężko choruje. Rozmowy o zmieniającym się świecie, komiksach i pamięci stają się znacznie bardziej konkretne. Nie wszystkie możliwe życia pozostają przed nami otwarte. Część przyszłości zostaje po prostu odebrana.
Trier nie wykorzystuje choroby jako kary za czyjeś wcześniejsze wybory. Przeciwnie: przypomina, jak niesprawiedliwe byłoby ocenianie całego związku wyłącznie na podstawie jego zakończenia.
Można przestać z kimś być i nadal uważać wspólnie spędzone lata za ważne.
W ostatnich scenach Julie nie otrzymuje pieczątki potwierdzającej, że nareszcie znalazła siebie. Pracuje i przygląda się innym ludziom z większym spokojem. Nie każde pytanie musi już prowadzić do natychmiastowej rewolucji.
Dorosłość nie musi oznaczać końca zmian. Może oznaczać gotowość do ponoszenia ich konsekwencji bez przekonania, że każda poprzednia wersja nas samych była pomyłką.
Julie nie stała się „najgorszym człowiekiem”. Nie musi też zostać najlepszą. Wystarczy, że przestanie mylić życiową niepewność z ostatecznym wyrokiem.